توجه

دانستنی های سیارات و منظومه شمسی و ماموریت های آن ها را از سایت ناسا(منظومه شمسی)

جمع آوری کرده ام .

 

پلوتو

Pluto:

	Pluto, Charon (just below and to the right of Pluto), and the tiny moons Nix and Hydra were imaged by the Hubble Space Telescope.

Pluto is classified as a dwarf planet and is also a member of a group of objects that orbit in a disc-like zone beyond the orbit of Neptune called the Kuiper Belt. This distant realm is populated with thousands of miniature icy worlds, which formed early in the history of our solar system. These icy, rocky bodies are called Kuiper Belt objects or transneptunian objects.

Pluto's 248-year-long elliptical orbit can take it as far as 49.3 astronomical units (AU) from the Sun. (One AU is the mean distance between Earth and the Sun: about 150 million kilometers or 93 million miles.) From 1979 to 1999, Pluto was actually closer to the Sun than Neptune, and in 1989, Pluto came to within 29.7 AU of the Sun, providing rare opportunities to study this small, cold, distant world.

Pluto is about two-thirds the diameter of Earth's Moon and probably has a rocky core surrounded by a mantle of water ice. More exotic ices like methane and nitrogen frost coat its surface. Owing to its size and lower density, Pluto's mass is about one-sixth that of Earth's Moon. Pluto is more massive than Ceres - the dwarf planet that resides in the asteroid belt between Mars and Jupiter - by a factor of 20.

ادامه مطلب

نپتون

Neptune:

The ice giant Neptune was the first planet located through mathematical predictions rather than through regular observations of the sky. (Galileo had recorded it as a fixed star during observations with his small telescope in 1612 and 1613.) When Uranus didn't travel exactly as astronomers expected it to, a French mathematician, Urbain Joseph Le Verrier, proposed the position and mass of another as yet unknown planet that could cause the observed changes to Uranus' orbit. After being ignored by French astronomers, Le Verrier sent his predictions to Johann Gottfried Galle at the Berlin Observatory, who found Neptune on his first night of searching in 1846. Seventeen days later, its largest moon, Triton, was also discovered.

Nearly 4.5 billion kilometers (2.8 billion miles) from the Sun, Neptune orbits the Sun once every 165 years. It is invisible to the naked eye because of its extreme distance from Earth. Interestingly, the unusual elliptical orbit of the dwarf planet Pluto brings Pluto inside Neptune's orbit for a 20-year period out of every 248 Earth years. Pluto can never crash into Neptune, though, because for every three laps Neptune takes around the Sun, Pluto makes two. This repeating pattern prevents close approaches of the two bodies.

The main axis of Neptune's magnetic field is tipped over by about 47 degrees compared with the planet's rotation axis. Like Uranus, whose magnetic axis is tilted about 60 degrees from the axis of rotation, Neptune's magnetosphere undergoes wild variations during each rotation because of this misalignment. The magnetic field of Neptune is about 27 times more powerful than that of Earth.

Neptune's atmosphere extends to great depths, gradually merging into water and other melted ices over a heavier, approximately Earth-size solid core. Neptune's blue color is the result of methane in the atmosphere. Uranus' blue-green color is also the result of atmospheric methane, but Neptune is a more vivid, brighter blue, so there must be an unknown component that causes the more intense color.

 

ادامه مطلب

اورانوس

Uranus:

The first planet found with the aid of a telescope, Uranus was discovered in 1781 by astronomer William Herschel. The seventh planet from the Sun is so distant that it takes 84 years to complete one orbit.

Like Venus, Uranus rotates east to west. Uranus' rotation axis is tilted almost parallel to its orbital plane, so Uranus appears to be rotating on its side. This situation may be the result of a collision with a planet-sized body early in the planet's history, which apparently radically changed Uranus' rotation. Because of Uranus' unusual orientation, the planet experiences extreme variations in sunlight during each 20-year-long season.

Voyager 2, the only spacecraft to visit Uranus, imaged a bland-looking sphere in 1986. When Voyager flew by, the south pole of Uranus pointed almost directly at the Sun because Uranus was near its southern summer solstice, with the southern hemisphere bathed in continuous sunlight and the northern hemisphere radiating heat into the blackness of space.

Uranus reached equinox in December 2007, when it was ..........

ادامه مطلب

کیوان

Saturn:

Saturn was the most distant of the five planets known to the ancients. In 1610, Italian astronomer Galileo Galilei was the first to gaze at Saturn through a telescope. To his surprise, he saw a pair of objects on either side of the planet. He sketched them as separate spheres, thinking that Saturn was triple-bodied. Continuing his observations over the next few years, Galileo drew the lateral bodies as arms or handles attached to Saturn. In 1659, Dutch astronomer Christiaan Huygens, using a more powerful telescope than Galileo's, proposed that Saturn was surrounded by a thin, flat ring. In 1675, Italian-born astronomer Jean-Dominique Cassini discovered a division between what are now called the A and B rings. It is now known that the gravitational influence of Saturn's moon Mimas is responsible for the Cassini Division, which is 4,800 kilometers (3,000 miles) wide.

Like Jupiter, Saturn is made mostly of hydrogen and helium. Its volume is 755 times greater than that of Earth. Winds in the upper atmosphere reach 500 meters (1,600 feet) per second in the equatorial region. (In contrast, the strongest hurricane-force winds on Earth top out at about 110 meters, or 360 feet per second.) These super-fast winds, combined with heat rising from within the planet's interior, cause the yellow and gold bands visible in the atmosphere.

 

ادامه مطلب

هرمز

Jupiter:

The most massive planet in our solar system, with four large moons and many smaller moons, Jupiter forms a kind of miniature solar system. Jupiter resembles a star in composition. In fact, if it had been about 80 times more massive, it would have become a star rather than a planet.

On January 7, 1610, using his primitive telescope, astronomer Galileo Galilei saw four small "stars" near Jupiter. He had discovered Jupiter's four largest moons, now called Io, Europa, Ganymede, and Callisto. These four moons are known today as the Galilean satellites.

Newly discovered moons of Jupiter are reported by astronomers and acknowledged with a temporary designation by the International Astronomical Union; once their orbits are confirmed, they are included in Jupiter's large moon count. Including the "temporary" moons, Jupiter has 62 total.

Galileo would be astonished at what we have learned about Jupiter and its moons, largely from the NASA mission named after him. Io is the most volcanically active body in our solar system. Ganymede is the largest planetary moon and the only moon in the solar system known to have its own magnetic field. A liquid ocean may lie beneath the frozen crust of Europa, and icy oceans may also lie beneath the crusts of Callisto and Ganymede. Jupiter's appearance is a tapestry of beautiful colors and atmospheric features. Most visible clouds are composed of ammonia. Water vapor exists deep below and can sometimes be seen through clear spots in the clouds. The planet's "stripes" are dark belts and light zones created by strong east-west winds in Jupiter's upper atmosphere. Dynamic storm systems rage on Jupiter. The Great Red Spot, a giant spinning storm, has been observed for more than 300 years. In recent years, three storms merged to form the Little Red Spot, about half the size of the Great Red Spot.

The composition of Jupiter's atmosphere is similar to that of the Sun - mostly hydrogen and helium. Deep in the atmosphere, the pressure and temperature increase, compressing the hydrogen gas into a liquid. At depths about a third of the way down, the hydrogen becomes metallic and electrically conducting. In this metallic layer, Jupiter's powerful magnetic field is generated by electrical currents driven by Jupiter's fast rotation. At the center, the ........

ادامه مطلب

بهرام

Mars:

Though details of Mars' surface are difficult to see from Earth, telescope observations show seasonally changing features and white patches at the poles. For decades, people speculated that bright and dark areas on Mars were patches of vegetation, that Mars could be a likely place for life-forms, and that water might exist in the polar caps. When the Mariner 4 spacecraft flew by Mars in 1965, many were shocked to see photographs of a bleak, cratered surface. Mars seemed to be a dead planet. Later missions, however, have shown that Mars is a complex member of the solar system and holds many mysteries yet to be solved.

Mars is a rocky body about half the size of Earth. As with the other terrestrial planets - MercuryMercury, Venus, and Earth - the surface of Mars has been altered by volcanism, impacts, crustal movement, and atmospheric effects such as dust storms.

Mars has two small moons, Phobos and Deimos, that may be captured asteroids. Potato-shaped, they have too little mass for gravity to make them spherical. Phobos, the innermost moon, is heavily cratered, with deep grooves on its surface.

Like Earth, Mars experiences seasons because of the tilt of its rotational axis (in relation to the plane of its orbit). Mars' orbit is slightly elliptical, so its distance to the Sun changes, affecting the martian seasons. Mars' seasons last longer than those of Earth. The polar ice caps on Mars grow and recede with the seasons; layered areas near the poles suggest that the planet's climate has changed more than once. Volcanism in the highlands and plains was active more than 3 billion years ago, but some of the giant shield volcanoes are younger, having formed between 1 and 2 billion years ago. Mars has the largest volcanic mountain in the solar system, Olympus Mons, as well as a spectacular equatorial canyon system, Valles Marineris.

Mars has no global magnetic field, but NASA's Mars Global ....

ادامه مطلب

زمین

Earth:

Earth, our home planet, is the only planet in our solar system known to harbor life: life that is incredibly diverse. All the things we need to survive exist under a thin layer of atmosphere that separates us from the cold, airless void of space.

Earth is made up of complex, interactive systems that create a constantly changing world that we are striving to understand. From the vantage point of space we are able to observe our planet globally, using sensitive instruments to understand the delicate balance among its oceans, air, land and life. Satellite observations help study and predict weather, drought, pollution, climate change and many other phenomena that affect the environment, economy and society.

	This illustration shows the approximate size of Earth cmpared to the Sun.

Earth is the third planet from the Sun and the fifth largest in our solar system. Earth's diameter is just a few hundred kilometers larger than that of Venus.

The four seasons are a result of Earth's axis of rotation being tilted 23.45 degrees...............

ادامه مطلب

ناهید

Venus:

Venus and Earth are similar in size, mass, density, composition and gravity. There, however, the similarities end. Venus is covered by a thick, rapidly spinning atmosphere, creating a scorched world with temperatures hot enough to melt lead and surface pressure 90 times that of Earth.

Because of its proximity to Earth and the way its clouds reflect sunlight, Venus appears to be the brightest planet in the sky. Although we cannot normally see through Venus' thick atmosphere, NASA's Magellan mission to Venus during the early 1990s used radar to image 98 percent of the surface, and the Galileo spacecraft used infrared mapping to view mid-level cloud structure as it passed by Venus in 1990 on the way to Jupiter.

ادامه مطلب

تیر

Mercury:

Mercury's elliptical orbit takes the small planet as close as 47 million kilometers (29 million miles) and as far as 70 million kilometers (43 million miles) from the Sun. If one could stand on the scorching surface of Mercury when it is at its closest point to the Sun, our star would appear more than three times as large as it does when viewed from Earth. Temperatures on Mercury's surface can reach 430°C (800°F).

Because the planet has no atmosphere to retain that heat, nighttime temperatures on the surface can drop to -180°C (-290°F). Because Mercury is so close to the Sun, it is hard to

ادامه مطلب

خورشید

Sun:

Our solar system's central star, the Sun, has inspired mythological stories in cultures around the world, including those of the ancient Egyptians, the Aztecs of Mexico, Native American tribes of North America and Canada, the Chinese and many others. A number of ancient cultures built stone structures or modified natural rock formations to mark the motions of the Sun and Earth's Moon - they charted the seasons, created calendars and monitored solar and lunar eclipses. These architectural sites show evidence of deliberate alignments to astronomical phenomena: sunrises, moonrises, moonsets, even stars or planets. Many cultures believed that the Earth was immovable and the Sun, other planets, and stars revolved around it. Ancient Greek astronomers and philosophers knew this geocentric concept from as early as the 6th century B.C.

The Sun is the closest star to Earth, at a mean distance from our planet of 149.60 million kilometers (92.96 million miles). This distance is known as an astronomical unit (abbreviated AU), and sets the scale for measuring distances all across our solar system.

ادامه مطلب

منظومه شمسی

Solar System Our solar system has 9 planets that orbit a big star called the Sun. (An orbit is the path that a planet moves through.) All the planets orbit the Sun in elliptical paths. (An ellipse is just a stretched out circle.) All the planets take different amounts of time to get all the way around the Sun. Our Earth takes a year to make one complete orbit. In fact, that's how we decided how long a year should be - it's the length of time it takes us to get all the way around the Sun! Also, all the planets spin while they move around the Sun... Just like tops! There is another mess of stuff that orbits the Sun... We call it the Asteroid Belt and it is just a bunch of really big rocks.

Here's a picture of all the orbits:

How do all their sizes compare? The big yellow circle is the Sun's size and all the others are arranged from smallest to largest. (Man, look how little the Earth is compared to the Sun!)

The inner planets, Mercury, Venus, Earth and Mars are called terrestrial planets. This means that they have a hard surface (rock) to stand on.

Jupiter, Saturn, Uranus and Neptune are called the Jovian planets, since they are all a lot like Jupiter. (Jove was another name for the Roman god, Jupiter). They are also called gas giants. This is because they are made of gas and liquid (but not water). There's no hard surface to stand on!

(Poor little Pluto doesn't get to fit into either of these categories.)

تلسکوپ

اکثر اطلاعات ما از ستارگان از نوریست که از آنها به زمین می رسد وما می توانیم با تحلیل آن نور

اطلاعاتی راجع به مواد شیمیایی موجوددر ستاره و دمای ستاره و... را بدست آوریم و اگر این نور

را با دقت بیشتری بررسی نماییم جرم ستاره و... را نیز تخمین بزنیم.و بدین منظور تلسکوپ اهمیت

اساسی داردالبته با دوربین های دو چشمی مخصوص آسمان نیز میتوانیم رصدی خوب را تجربه

کنیم.

تلسکوپ از سه راه متفاوت به منجم کمک میکند :1 – جمع آوری نور 2 – توان تفکیک

3- بزرگنمایی    تلسکوپ ها دو نوع اساسی دارند    1- بازتابی 2- شکستی و البته نوع دیگری از

تلسکوپ ها نیز که به تلسکوپ های عدسی-آینه ای(کاتادیوپتریک)معروف اند ترکیبی از دو نوع

اصلی بالا هستند.

حال به بررسی توان های سه گانه ی تلسکوپ می پردازیم

توان جمع آوري نور يك تلسكوپ

احتمالا مهمترين كار يك تلسكوپ جمع آوردن مقدار زيادي نور از يك ستاره است. تلسكوپ اين نور را به هم مي‌فشرد و به صورت تابه باريكي در مي اورد كه وارد مردمك چشم مي‌شود.

توان جمع آوري نور رويت ستارگاني را ممكن مي‌سازد كه قدرشان از 6 بيشتر است يعني ستاره‌هاي كم فروغي كه با چشم برهنه ديده نمي‌شوند. توان جمع آوري نور فقط به عدسي شيء بستگي دارد و با مساحت ........

ادامه مطلب

نام خود را به سیاره ی مریخ بفرستید

نام خود را به سیاره ی مریخ بفرستید

با طرح جدید مشارکت در فرستادن مریخ نورد(آزمایشگاهی)ناسا پس از ثبت نام

میتوانید نام خود را همراه با تراشه ای در این مریخ نورد به مریخ بفرستید و قسمتی

از تاریخ شوید.

میتوانید با مراجعه به سایت ناسا:

www.nasa.gov

در قسمت send your name to mars     کلیک کرده و سپس با وارد کردن نام و

نام خانوادگی و انتخاب کشور خود در این طرح مشارکت کنید .

توجه:

پس از ثبت نام سیستم به شما کد مشارکتیتان را میدهد که باید آن را یادداشت کنید.

به زودی اطلاعاتی را درباره ی این مریخ نورد که در سال 2011 به مریخ فرستاده

خواهد شد برایتان خواهیم آورد.

محمدرضا فلفلانی  

رصد ستارگان

رصد ستارگان، بدون تلسكوپ

مقدمه

نجوم يكي از چند علمي است كه به مطالعه طبيعت مي‌پردازد. بي آنكه از وسيله‌ي استفاده شود، چيزهاي بسياري را مي‌توان فرا گرفت و به اكتشافات مهمي هنوز مي‌توان دست يافت. آسمان آزماشگاه نجوم است و موقع كار هر شبي كه صاف و شفاف باشد. محل كار در هواي باز و بهتر آنكه دور از نور چراغ‌هاي شهر جايي كه ديد آسمان را چيزي مانع نشود.

ستاره‌هاي پرنورتر، به صورت گروه‌هايي بر كره آسمان به چشم مي‌آيند كه صورت‌هاي فلكي ناميده مي‌شوند. نام‌هاي چهل و هشت صورت فلكي در فهرستي كه يكصد و پنجاه سال بعد از ميلاد فراهم شده آمده است.

پيشينيان كه يا تصوير خدايان، قهرمانان و جانوران و غيره را در اين گروه‌ها تصور مي‌كردند و يا به اين وسيله مي‌خواستند به خدايان و قهرمانان و جانوران وغيره احترام بگذارند نام آنان را بر اين صورتهاي فلكي نهادند.

نجوم جديد هشتاد و هشت صورت فلكي را مي‌شناسد كه هر يك حدود و ثغوري كاملا معين دارد و به نامي موسوم است كه به ‌آن داده شده است. اين هشتادو هشت منطقه كره آسمان را به طور كامل مي‌پوشاند.

اجرام سماوي‌اي كه بيرون از كهكشان ما قرار دارند نيز با صورت فلكي‌اي كه در آن‌اند مشخص مي‌شوند. از اينجا است نام‌هايي چون كهكشان امراه المسلسله دب اكبر.

دب اكبر (آب گردان). همانطور كه از لقبش برمي‌آيد ستاره‌هاي آن آب‌گرداني را تصوير مي‌كنند. آشنايي با اين دسته از ستاره‌ها مهم است، زيرا كه مكان صورت‌هاي فلكي ديگر، اغلب اوقات با مراجعه به آن تعيين مي‌شود. دب اكبر را در هر شب صاف در اكثر نقاط نيمكره شمالي مي‌توان ديد. در اين قسمت بيش از هر چيز ديگر به ستاره‌هاي اين صورت فلكي مي‌پردازيم.

....

ادامه مطلب

اصطلاحات نجومی

اصطلاحات نجومی
اصطلاحاتي كه بايد بدانيد مانند هر زمينه تخصصي ديگري، نجوم هم اصطلاحات مخصوص خودش را دارد. افراد تازه‌وارد به‌سرعت به‌عباراتي مانند «ثانيه قوس»، «قدر چهار» و «بُعد» برخورد مي‌كنند. اما نااميد نشويد، اين اصطلاح‌ها را به‌خوبي ياد مي‌گيريد. در اينجا مروري سريع بر مهمترين اصطلاحات نجومي و مفاهيم آنها كه شما به‌دانستن آنها نياز داريد، خواهيم داشت.

اصطلاحاتي كه بايد بدانيد:
مانند هر زمينه تخصصي ديگري، نجوم هم اصطلاحات مخصوص خودش را دارد. افراد تازه‌وارد به‌سرعت به‌عباراتي مانند «ثانيه قوس»، «قدر چهار» و «بُعد» برخورد مي‌كنند. اما نااميد نشويد، اين اصطلاح‌ها را به‌خوبي ياد مي‌گيريد. در اينجا مروري سريع بر مهمترين اصطلاحات نجومي و مفاهيم آنها كه شما به‌دانستن آنها نياز داريد، خواهيم داشت.

مقياس‌ها در آسمان

افراد مبتدي اغلب براي توصيف فواصل در اسمان دچار مشكل مي‌شوند. شما هم ممكن است در گفتگويي مانند اين گفتگو گرفتار شده باشيد:
«آن دو ستاره را مي‌بيني؟ همان دو ستاره كه تقريباً ۸ اينچ از هم فاصله دارند؟
بله، اما به‌نظر من ۶ فوت از هم فاصله دارند.»
شكلي كه اينجا وجود داشت اين بود كه فواصل را در آسمان نمي‌توان با مقياس‌هاي خطي مانند فوت يا اينچ بيان كرد. روشي كه براي اين‌كار وجود دارد، فاصله زاويه‌اي است.
ستاره‌شناسان ممكن است بگويند كه دو ستاره از هم ده درجه ( ْ۱۰) فاصله دارند. اين به ‌آن معناست كه اگر از چشم شما به‌هر يك از آن ستاره‌ها، خطوطي رسم شوند، آن دو خط به‌رأس چشم شما يك زاويه ْ۱۰درجه تشكيل مي‌دهند. خيلي ساده!
مُشت خود را در طول بازويتان قرار دهيد و از پشت آن با يك چشم خود نگاه كنيد. مشت شما از يك سو تا سوي ديگر تقريباً ْ۱۰ از آسمان را مي‌پوشاند. نوك انگشت در طول بازو، حدود ْ۱ را مي‌پوشاند. عرض خورشيد و ماه هركدام ْ۲/۱ است. طول ملاقه دب‌اكبر ْ۲۵ و از افق تا نقطه بالاي سر (سرسو، سمت‌الرأس) هم ْ۹۰ است.
فاصله زاويه‌اي، تقسيمات كوچكتري هم دارد. يك درجه از ۶۰ دقيقه قوس و هر دقيقه قوس هم از ۶۰ ثانيه قوس تشكيل شده است.
اگر دو جسم با فاصله يك ربع درجه از هم ظاهر شوند، ستاره‌شناسان ممكن است آن را به‌صورت ۱۵ دقيقه قوس يادداشت كنند (به‌اختصار َ۱۵). پُرنورترين سياره‌ها معمولاً فقط با جدايي زاويه‌اي چند ده ثانيه قوس از زمين ديده مي‌شوند.
يك تلسكوپ ۵ اينچ مي‌تواند جزيياتي را با جدايي زاويه‌اي ۱ ثانيه قوس ( ً۱) مشخص كند. اين مقدار، پهناي يك سكه يك پِني است كه از فاصله ۴ كيلومتري ديده شود (۵/۲ مايل).

.....
ادامه مطلب

اجرام آسمانی

اجرام آسمانی مقدمه فضا از کهکشانها ، منظومه‌ها ، ستارگان ، سیارات و بسیاری اجرام آسمانی دیگر انباشته شده است. عجایب و عظمت آنها به مراتب از تمامی دیگر پدیده‌های آفرینش بیشتر است. کهکشانها و ستارگان و بطور کلی پدیده‌های آسمانی انبوهی که عجیب و غریب می‌نماید وجود دارند، که پاره‌ای از آنها بوسیله دانشمندان شناسایی شده‌اند. مانند: کوتوله‌های سفید ، ستارگان نوترونی ، ستارگان هیپرونی ، کوازارها و دنباله دارها و سیاه چاله‌ها و ... . در فضای قابل رویت برای ماده میلیاردها کهکشان جداگانه وجود دارد که بزرگترین آنها نظیر راه شیری و نزدیکترین کهکشان به نام اندرومدا یا به قول عبدالرحمن صوفی امراة المسلسله که فاصله آن از ما تقریبا 1.5 میلیون سال نوری و قطر زاویه‌ای ان 3.5 درجه و قطر خطی‌اش در حدود 100 هزار سال نوری است و دارای تقریبا یکصد میلیارد ستاره است. هر کهکشان مجموعه‌ای از میلیاردها ستاره است که بعضی از آنها از خورشید بزرگتر و بعضی دیگر بطور قابل توجهی کوچکترهستند.

...............

ادامه مطلب

سیاه چاله چیست؟

---

حفره سياه ( سياهچاله ) چيست؟
يك حفره سياه فضايي، جسمي است كه سرعت گريز آن بيشتر از سرعت نور باشد. سرعت گريز، به حداقل سرعتي گفته ميشود كه يك جسم بايد دارا باشد تا بتواند از جاذبه جسم ديگري بگريزد. براي گريز از نيروي جاذبه زمين، سرعت يك جسم بايد به بيش از 40،000 كيلومتر در ساعت برسد. اما براي گريز از حفرة سياه، سرعت جسم بايد به بيش از سرعت نور كه حدود 300،000 كيلومتر در ثانيه است برسد، يعني سرعت آن، بيش از يك ميليارد و هشتاد ميليون كيلومتر در ساعت باشد.

براي رسيدن به چنين سرعتي، بطور طبيعي، يك مشكل وجود دارد، و آن اين است كه فقط نور چنين سرعتي دارد. چيزهايي كه مثل انسان و سفينة فضائي از ماده ساخته شده اند، حتي نمي توانند حدود آن سرعت را داشته باشند. به همين دليل، هيچ چيزي نمي تواند از حفره سياه بگريزد. اگر نور نتواند از حفره سياه بگريزد، اين بدين معني است كه ما قادر به ديدن آن نخواهيم بود و در نتيجه، نمي توانيم بفهميم كه چه چيزي در حفره سياه اتفاق ميافتد. در حقيقت عقايد ما در مورد حفرههاي سياه از تئوري كلي نسبيت آلبرت انيشتين منشاء ميگيرد. براي دانشمندان مسلم است كه داخل يك حفره سياه فعل و انفعالات فيزيكي ناشناخته زيادي انجام ميگيرد.

حفرههاي سياه بازمانده از ستارگان عظيمي هستند كه سوختشان به اتمام رسيده و به اصطلاح مرده اند. البته، فقط ستارگاني كه حجم آنها بيش از سه برابر خورشيد خودمان است، حفرههاي سياه بوجود ميآورند. بعضي از اين ستارگان عظيم، منفجر شده و بصورت يك "سوپر نوا"ي درخشان در ميآيند. بعضي سوپر نواها، بطور كامل منفجر شده و چيزي از خود باقي نمي گذارند. اما بعضي ديگر در مركز خودشان فرو ميريزند و همه مواد در آنها با هم محكم برخورد كرده و به هم مي چسبند. بستگي به اينكه مركز آنها چقدر عظيم و حجيم باشد، سوپر نواها تبديل به نوترون شده و يا تبديل به حفرههاي سياه ميشوند.

به اين خاطر كه ما نميتوانيم خود حفرههاي سياه را ببينيم، ممكن است فكر كنيم كه پيدا كردن آنها غير ممكن است. اما به كمك فنآوريهاي ستاره شناسي، اولين آنها در سال 1972 ميلادي كشف شد. نام اين حفره Cyghus x-1 و متعلق به كهكشان راه شيري است. با وجود اينكه خود حفرههاي سياه ديده نميشوند، اما تاثير قوة جاذبه عظيم آنها بر ستارههاي نزديكشان را ميتوان بررسي كرد. هميشه يك ستاره، با سوپر نوا جفت ميشود و گازهاي حاصل از آن ستاره بصورت مارپيچ به داخل سوپر نوا بلعيده ميشوند. حركت مارپيچي گازها، تصوير يك حفره سياه را در مركز سوپر نوا بوجود ميآورد و بدين جهت است كه آن را حفره سياه مينامند.


منبع :http://forum.p30world.com/redirector.php?url=http%3A%2F%2Fwww.iranhoo.com & mollasadra

خسوف

ماه گرفتگی: ماه گرفتگی زمانی اتفاق می افتد که ماه در حالت بدر بوده و در مدار مورب خود از سایه زمین رد شود.ماه گرفتگی نسبت به خورشید گرفتگی بدون در نظر گرفتن زیبایی ان آسان تر دیده می شود.من در اینجا سعی می کنم نحوه وقوع خسوف و انواع مختلف ان را توضیح دهم. یک خسوف نسبت به کسوف بر حسب ان چیزی که اتفاق می افتد و ما می بینیم بسیار متفاوت است و این به دلیل نقطه دید متفاوت ما است:در خورشید گرفتگی , ما در مکانی بخصوص در سایه ماه قرار داریم و تاثیر سایه ماه را در ان نقطه خواهیم دید. اما در ماه گرفتگی ما شاهد فرو رفتن ماه در سایه زمین هستیم. به همین دلیل انواع ماه گرفتگی مشابه انواع خورشید گرفتگی نیست.با توجه به شکل و اینکه سایه زمین بزرگتر از سایه ماه است در نتیجه کل ماه به راحتی در سایه زمین قرار می گیرد. (اندازه ها در شکل اغراق آمیز است و سایه زمین نمی تواند قسمت زیادی از مدار ماه را بپوشاند.) ......

ادامه مطلب

جام جمشید

 

جام جمشید، جام گیتی نما، ستاره یاب، استرلاب یا اسطرلاب

 

یكی   جم    نام    وقتی   پادشا     بود          كه  جامی داشت كان  گیتی  نما   بود

 كه صنعت كرده بودندش چنان راست         كه پیدا میشد از وی هرچه میخواست

                                                           محمود شبستری

 

ایوب تبری در نوشته‌ی  فارسی كهن خود آورده است : [1]

« به زبان پارسی دری او را ستاره‌‌یاب گویند و به پهلوی جام جهان نمای ، و به تازی صطرلاب نویسند .

 و ضربها و صورت كردارهاش از بسیار نوع است ، لكن نهاد جمله از سه روی است : یا كُری بود ، یا دَوری یا زورقی.

اما كُری آن باشد كه چون گویی باشد گرد ، بر گرد قطب ثابت بركردار فلك ، بر وی نگاشته صورتهای بروج و ستارگان ثوابت . و پیشینیگان در روزگار قدیم بر آن كردار داشتندی .

اما دَوری آن باشد كه چون قرصهای بود گرد و پهن . و متاخران اندرین روزگار ما بیشترین برین كردار دارند .

و زورقی بركردار جامی بود نیم گرد ، و اندر شكم وی صورت فلك و جایگه ستارگان نگاشته باشند . و پارسیان در روزگار قدیم برین كردار داشته اند . »

 « حمزه اصفهانی آنرا فارسی معرب دانسته و به ستاره یابش تفسیر كرده گفته است : بزبان پهلوی آنرا جام جهان نما خوانند . و گفته اورا جمعی پسندیده و مقرون بصواب دانسته اند و گفته اند : كه حروف آن با اصطرلاب چندان فرقی ندارد و جز با تغیر بعضی از حروف اختلاف بسیاری در آنها نیست .» [2] 

 

......

ادامه مطلب

توجه

کلیه مطالب مربوط به ساختن ابزار نجومی از سایت جام جمشید (آقای مهندس آرین)گرفته ام

و پیشنهاد می کنم حتما به سایت ایشان سر بزنید.

توجه

من<محمدرضا فلفلانی>

مطالب موجود در این وبلاگ را از سایت ها و منابع معتبر استخراج کرده ام.

صورت فلکی ارابه ران

إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ (سوره صافات / آيه 6)

" بدرستیکه آسمان دنیا را به زیبایی ستاره گان زینت دادیم "

" lo! we have adorned the lowest heaven with an ornament, the planets "

صورت فلکی ارابه ران ، ممسك العنان ، Auriga

فارسی	عربی	English
ارابه ران	ممسك العنان	Auriga

ارابه ران يا ممسک العنان يا Auriga با مساحت  657 درجه مربع يکي از قديمي ترين صورت هاي فلکي است که در اساطير يوناني پيوسته يادآور مخترع لنگ ارابه مي باشد. شکل ظاهري آن معمولاً به صورت چوپاني است که بزغاله اي را در دست دارد.  

يكي از چشمگيرترين صور افلاكي زمستان ، صورت فلكي " ارابه ران " با ستاره نوراني اصيلش " عيوق " است که ششمین ستارهٔ درخشان آسمان نيز مي باشد  . بنابر افسانه ها ، " ارابه ران " همان " اريختونيوس " ( Erichthonios ) است كه موجودي با بدن انسان و پاهايي به صورت دم مار بود . اين جوان از " آتنه " ( Athene ) ، الهه دانش و خرد ، متولد شد و نمو كرد . او ، اين كودک عجيب الخلقه را كه به جاي پا دم مار داشت ، در يك سبد گذاشت و او را به دو راهبه تحويل داد . به آنها گفت كه هرگز اجازه ندارد سبد را باز كنند ، اما آنها از روي كنجكاوي اين كار را انجام دادند و كودك را كه به جاي پا ، دم مار داشت ديدند ، از وحشت و هراس پا به فرار گذاشتند و خود را از ساختمان اكروپوليس آتن به زير انداختند و به كام مرگ فرو رفتند . چندي بعد اريختونيوس پادشاه آتن شد و ارابه هاي چهار چرخ مسابقه ارابه راني را اختراع كرد ؛ خدايان به خاطر اين اختراع او را به شكل صورت فلكي به آسمان انتقال دادند .

درباره صورت فلكي " ارابه ران " نيز افسانه ها و داستانهاي زياد دیگری هم وجود دارد مثل :

ارابه ران هفستوس پسر لنگ زئوس و هرا است. هفستوس خداي آتش و حامي هنرمندان بود که با فلز و آهن کار مي کرد، او به دليل اينکه پيمودن مسافتهاي طولاني با پاي لنگ برايش دشوار بود ارابه را اختراع کرد. خدايان براي سپاس از اين اختراع او را به شکل صورت فلکي در آوردند.

.....

ادامه مطلب

شفق قطبی

حقیقت شفق قطبی

 

شفق قطبی چیست و چگونه تشكیل می شود؟

نیروهای لورنتس كه موجب انحراف مسیر الكترونها در میدان های مغناطیسی می شود در بسیاری از پدیده های طبیعی تجلی می یابند و فقط با یاری گرفتن از این نیروها توضیح آنها ممكن است. یكی از تماشایی ترین و با شكوهترین پدیده ها از این نوع شفق قطبی است، كه مشخصه عرض های جغرافیایی بالا , نزدیكی های شمال یا جنوب مدار قطبی است. پدیده شگفت آور و زیبایی كه در طول شب قطبی طولانی در آسمان دیده می شود.

آسمان تابان می شود و ....

ادامه مطلب

سیاه چاله

سیاه چاله ای در فضا وجود ندارد

سیاه چاله ها موضوع بسیاری از داستانهای علمی تخیلی بودند و عده ای گمان می كردند دانشمندان واقعاً آنها را به شكل غیر مستقیم دیده اند ولی براساس اظهارات فیزیكدانان مركز ملی لورنس لیورمور در كالیفرنیا این حفره های وحشتناك در زمان فضایی وجود ندارند و نمی توانند داشته باشند.

به گزارش پایگاه اینترنتی نیوكرالا در طول چند دهه گذشته مشاهده حركت كهكشان ها نشان از وجود انرژی تاریك و مرموزی كه حدود هفتاد در صد از كیهان را در بر می گرفت داشت كه سرعت گسترش آن كیهان را بیشتر می كند.

به عقیده جرج چاپلین فروپاشی ستاره های بزرگ كه گمان می رفت باعث ایجاد سیاه چاله شود در حقیقت باعث ایجاد ستاره هایی می شود كه انرژی تاریك دارند و نتیجه این كه تقریباً می توان اطمینان داشت كه سیاه چاله ای در فضا وجود ندارد.

 

سیاه چاله ها موضوع بسیاری از داستانهای علمی تخیلی .......

ادامه مطلب

کسوف

كسوف چیست؟

گرفتگی كامل خورشید را باید یكی از منظره‌های زیبا و در عین حال ترسناك طبیعت دانست. تنها موقعی می‌توان این پدیده را دید كه عوامل زیادی با هم انطباق پیدا كنند. خورشید كره فروزان بسیار بزرگی است با قطری در حدود 109 برابر قطر زمین كه در فاصله 150 میلیون كیلومتری زمین واقع شده است. ماه فقط یك چهارم اندازه زمین را دارد. ولی 400 بار نزدیكتر از خورشید به زمین است. البته بدیهی است كه اجسام را از فاصله‌های دورتر كوچكتر می‌بینیم. اختلاف فاصله‌های ماه و خورشید نیز سبب می‌شود تا اندازه‌هایشان با هم برابری كنند. از این رو ، آن دو در آسمان تقریبا به یك اندازه دیده می‌شوند.

.......

ادامه مطلب

هابل

هابل، تلسكوپ فضایی

طی قرنهای 16 و 17 میلادی تحولی در دیدگاه بشر نسبت به آسمان و زمین روی داد. منجمانی چون كپرنبك، گالیله و كپلر بكمك تلسكوپ دامنه آگاهی بشر از هستی را وسعت بخشیدند. تا آن زمان شناخت بشر از آسمان محدود به قوه بینایی بود و ابزاری برای مشاهده آسمان وجود نداشت. این منجمان با بهره گیری از تلسكوپ، بر باورهای باطل بشر درباره مركزیت زمین در كائنات، خط بطلان كشید.

.....

ادامه مطلب

زندگی یك ستاره

زندگی یك ستاره

جالب است بدانید كه ستارگان هم مانند موجودات زنده متولد می‌شوند، زندگی می‌كنند و سپس می‌میرند، ولی طول زندگی آنها بسیار طولانی است. متاسفانه عمر كوتاه انسانها كفاف نمی‌دهد تا بتوانند زندگی یك ستاره را در مراحل مختلف شاهد باشند. با این حال اخترشناسان این مراحل را برای ما مشخص می‌كنند.

در طول زندگی انسان ، ستارگان بیشمار راه شیری عملا بدون تغییر به نظر می‌رسند. گاهی یك نواختر (ستاره‌ای كه بطور ناگهانی و انفجاری مقادیری عظیم انرژی از خود آزاد می‌كند) ، ناگهان ظاهر آشنای یك صورت فلكی را به مدت چند هفته عوض می‌كند و دوباره كم نورتر می‌شود. منظره زیبایی كه یك ابرنواختر در آسمان پدید می‌آورد، بسیار نادر است. ستارگان نیز در نهایت تغییر می‌كنند و...

ادامه مطلب